Choroba hemoroidalna

choroba układu żylnego

Choroba hemoroidalna oznacza patologiczne zmiany w obrębie guzków krwawniczych i ich przemieszczanie się w kierunku dystalnym oraz obecność objawów klinicznych. Schorzenie manifestuje się krwawieniem z odbytu, świądem, pieczeniem, wypadaniem guzków krwawniczych, wysiękiem i dyskomfortem.

Wśród możliwych przyczyn hemoroidów wymienia się zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej, związane z nadmiernym wysiłkiem fizycznym, zaparciem, ciążą i porodem, które powoduje obrzęk żylny splotu hemoroidalnego. Leczenie pierwszego rzutu obejmuje metody zachowawcze. Nawracająca lub zaawansowana choroba hemoroidalna z reguły wymaga metod inwazyjnych; zastosowanie mają zarówno małoinwazyjne procedury instrumentalne, jak i metody operacyjne (hemoroidektomia). Szacuje się, że 25–75% populacji przynajmniej raz w życiu doświadczy objawów choroby hemoroidalnej; szczyt zapadalności przypada na okres między 45. a 65. rokiem życia.

Umów się na wizytę
Wypełnij poniższy formularz aby umówić się na wizytę w naszej klinice.
Wybierz miasto
WrocławWarszawa
Zadzwoń lub napisz!

Dane statystyczne – występowanie choroby hemoroidalnej

Choroba hemoroidalna jest schorzeniem o charakterze powszechnym – stanowi najczęstszą przyczynę krwawienia z odbytu. Jednak trudno ustalić faktyczną i dokładną częstotliwość jej występowania, ponieważ wielu pacjentów nie korzysta z pomocy medycznej. Wyniki badań wskazują, że na hemoroidy cierpi nawet połowa populacji. Stosunkowo rzadko chorują pacjenci przed 20. rokiem życia, ale schorzenie może dotyczyć nawet 40% dorosłych w Austrii, 75% obywateli USA oraz 35–40% pacjentek w ciąży.

U pacjentów rasy białej najwięcej przypadków zachorowań odnotowuje się między 45. a 65. rokiem życia; chorobę hemoroidalną znacznie częściej rozpoznaje się u pacjentów o wysokim statusie społeczno-ekonomicznym. Jednak sugeruje się, że te badania obserwacyjne mogą być obarczone błędem systematycznym (błędem selekcji: ta grupa ma największy dostęp do opieki i nie jest reprezentatywna dla całej populacji).

Anatomia i fizjologia

Kanał odbytu to 3-4 centymetrowy odcinek jelita grubego, który ciągnie się od kresy grzebieniastej do kresy odbytowo-skórnej. Otaczają go mięśnie: zwieracz wewnętrzny (niezależny od woli) stanowiący przedłużenie błony mięśniowej odbytnicy oraz (zależny od woli) zwieracz zewnętrzny umożliwiający kontrolę defekacji.

W przestrzeni międzyzwieraczowej (między zwieraczami odbytu) znajdują się gruczoły wydzielające śluz na poziomie linii grzebieniastej (zwanej też linią zębatą), która jest granicą odczuwania bólu. Powyżej linii grzebieniastej występuje unerwienie wegetatywne, poniżej – somatyczne. Mówiąc w uproszczeniu, powyżej kresy grzebieniastej praktycznie brak tzw. receptorów bólu, co pozwala wykonywać pewne zabiegi w tej okolicy bez znieczulenia (i bezboleśnie).

Unaczynienie odbytnicy i kanału odbytu stanowi tętnica odbytnicza górna, tętnica odbytnicza dolna i tętnica odbytnicza środkowa oraz gałęzie trzewne od tętnicy krzyżowej pośrodkowej z towarzyszącymi naczyniami żylnymi.

Guzki krwawnicze (in. hemoroidy) są prawidłowymi strukturami naczyniowymi w kanale odbytu; stanowią połączenia tętniczo-żylne umiejscowione powyżej kresy grzebieniastej. Pełnią rolę pomocniczą w powstrzymywaniu zawartości odbytnicy. Najczęściej wokół kanału odbytu rozlokowane są trzy guzki krwawnicze: prawy tylny, prawy przedni i lewy, na godzinach: 3, 7, 11 (przy ułożeniu pacjenta w pozycji litotomijnej – na plecach z uniesionymi kończynami dolnymi). Rzadziej występują dwa lub jeden guzek.

Guzki krwawnicze zasilane są przez gałęzie końcowe tętnicy odbytniczej górnej, które przechodzą przez ścianę odbytnicy, proksymalnie w stosunku do linii zębatej. Hemoroidy wraz ze strukturą naczyniową (połączeniami tętniczo-żylnymi, tętnicami doprowadzającymi i żyłami odprowadzającymi) odpowiadają za sprawne napełnianie i opróżnianie całej zatoki naczyniowej. Guzki krwawnicze przypominają poduszeczki wspierające szczelne zamknięcie kanału odbytu.

Powiększenie i następcze wypadanie guzków krwawniczych określa się mianem choroby hemoroidalnej lub (niepoprawnie) żylakami odbytu (żylaki odbytu – varices haemorrhoidales). W jej patogenezie dużą rolę odgrywają zaparcia, dlatego warto przypomnieć, jak przebiega ten szczególny proces fizjologiczny zwany defekacją.

Skurcze jelitowe powodują przesuwanie mas kałowych (w jelicie grubym) w kierunku odbytnicy. Pod wpływem wypełnienia ściany banki odbytnicy ulegają rozciągnięciu, wywołując kolejne reakcje. Dochodzi do odruchowego rozluźnienia mięśnia zwieracza wewnętrznego i rozpoczęcia odruchu hamującego odbytniczo-odbytowego. Skurcz mięśnia zwieracza zewnętrznego wiąże się z wstecznym odrzuceniem treści kałowej do odbytnicy. Skurcz ten na początku ma charakter odruchowy (odruch pochodzenia rdzeniowego), ale jego przedłużenie zależne jest od naszej woli. Wypróżnienie może się rozpocząć, jeśli spadnie ciśnienie w kanale odbytu i wzrośnie w odbytnicy (pod wpływem parcia brzusznego). Po zakończeniu defekacji dochodzi do ponownego skurczu mięśni.

Przyczyny hemoroidów

Patogeneza choroby hemoroidalnej nie została dokładnie wyjaśniona. W modelach empirycznych istotną rolę przypisuje się zaparciom; rozważa się także wpływ nadmiernego obciążenia tkanek (głównie błony śluzowej) w odbytowo-odbytniczej strefie zwiększonego ciśnienia.

Wyniki badań histopatologicznych wykazały, że objawowa choroba hemoroidalna koreluje z większą częstotliwością występowania zmian degeneracyjnych i włókniejących w tkankach: obniżony stosunek kolagenów typu I/III wiąże się z niższą sprężystością tkanki splotów hemoroidalnych, natomiast obecność dysplastycznych, zwłókniałych włókien mięśni gładkich w śluzówce i warstwie mięśniowej można łączyć z krwawieniem i wypadaniem guzków. Teorie dotyczące zmian w tkankach udokumentowano w publikacjach z 2015 roku (m.in. w Techniques in Coloproctology – międzynarodowym czasopiśmie poświęconym badaniom istotnym dla leczenia chorób jelita grubego i dna miednicy).

Na podstawie pomiarów manometrycznych wykonanych u pacjentów z chorobą hemoroidalną niektórzy autorzy wysuwają hipotezę, że upośledzenie motoryki jelitowej w okolicy odbytowo-odbytniczej również może wpływać na rozwój choroby hemoroidalnej.

Według jednej z teorii choroba hemoroidalna powstaje w wyniku upośledzenia odpływu krwi żylnej z bańki odbytnicy. Za zaburzone krążenie żylne mogą odpowiadać różne czynniki, w tym wyższe ciśnienie wewnątrzbrzuszne (zaparcia, ciąża) lub nieprawidłowa relaksacja mięśnia zwieracza wewnętrznego podczas wypróżniania. Wzrost ciśnienia w kanale odbytu i nieprawidłowe krążenie żylne bywa efektem twardych mas kałowych zalegających w wąskim kanale odbytu; podkreśla się też udział nadmiernego napięcia zwieracza wewnętrznego. Czynniki te mogą prowadzić do odwrócenia odpływu żylnego i tworzenia rozszerzeń żylnych.

Podejrzewa się ponadto, że do objawów w przebiegu choroby hemoroidalnej może przyczyniać się proces zapalny, obejmujący poszerzone sploty żylne oraz tkanki kanału odbytu.

Według klinicystów na uwagę zasługuje teoria opisująca wpływ wzrostu ciśnienia w obrębie jelita grubego i odbytnicy na powstanie choroby hemoroidalnej. Odpływ krwi z zatok hemoroidalnych odbywa się przez sploty naczyń żylnych (w błonie podśluzowej) do żyły głównej dolnej. Podwyższenie ciśnienia w jelicie może być efektem niewystraczającego wypełnienia jelita grubego (dieta ubogoresztkowa – mała podaż błonnika), które często współwystępuje z podwyższonym ciśnieniem zwieraczy odbytu. Zahamowanie odpływu żylnego wiąże się z przewlekłym wypełnieniem zatok naczyniowych w kanale odbytu. Zatok, które w czasie wypróżniania (zamiast opróżniać się pod wpływem ucisku) zostają wypierane w kierunku dystalnym i zaczynają coraz bardziej uwypuklać się do kanału odbytu. W konsekwencji mogą pojawić się typowe dolegliwości związane z chorobą hemoroidalną.

Guzki krwawnicze - stopnie zaawansowania problemu

Zgodnie z definicją wyróżnia się wewnętrzne i zewnętrzne hemoroidy (guzki krwawnicze); kryterium podziału stanowi ich położenie w stosunku do linii zębatej (grzebieniastej). Tzw. hemoroidy zewnętrzne (pokryte dobrze unerwioną anodermą) występują dystalnie od linii zębatej. Guzki wewnętrzne znajdują się powyżej linii zębatej – o chorobie hemoroidalnej mówić można, jeśli dojdzie do ich powiększenia i przemieszczenia.

Na objawy choroby hemoroidalnej składają się dolegliwości bólowe, krwawienie, świąd, pieczenie, wypadanie guzków krwawniczych, wysięk i obrzęk. Nieleczone schorzenie postępuje; stadium zaawansowania ustala się na podstawie czterostopniowej skali:

  • stopień I – guzki wpuklają się do światła proktoskopu, nie wypadają; nie są wyczuwalne podczas badania per rectum; może pojawić się krwawienie
  • stopień II – guzki podczas wypróżniania wypadają do kanału odbytu, mogą przemieszczać się również w kierunku dystalnym w stosunku do zwieracza odbytu, ale cofają się samoistnie
  • stopień III – wypadają poza odbyt (zwykle podczas aktu defekacji), wymagają ręcznego odprowadzenia (nie cofają się samoistnie)
  • stopień IV – na stałe znajdują się poza kanałem odbytu, unieruchomione i niemożliwe do odprowadzenia do pierwotnej pozycji.

Wypadanie błony śluzowej dystalnego odcinka odbytnicy prowadzi do wydzielania śluzu na zewnątrz, przyczyniając się do podrażnień skóry odbytu, świądu i maceracji, co jest źródłem dyskomfortu, dolegliwości bólowych, a także utrudnień w utrzymaniu higieny.

Nawracające, obfitsze krwawienia mogą prowadzić do niedokrwistości (rzadko o ciężkim przebiegu).

Sploty żylne przy brzegu odbytu (pokryte anodermą) mogą ulegać zakrzepicy (przebiegającej z ostrym bólem); zakrzepica hemoroidów zewnętrznych ma niewielki związek z hemoroidami wewnętrznymi (często bywa mylona z chorobą hemoroidalną). Zakrzepica guzków krwawniczych wewnętrznych (również bolesna dolegliwość) występuje rzadziej niż zewnętrznych.

Rola diagnostyki w leczeniu hemoroidów – anoskopia i rektoskopia

Diagnozę (choroba hemoroidalna) można postawić po przeprowadzeniu badania przez odbyt (per rectum) i badania endoskopowego.

Rozpoznanie choroby hemoroidalnej opiera się na prawidłowo zebranym wywiadzie lekarskim i szczegółowym badaniu przedmiotowym. Pacjent może spodziewać się pytań o objawy (jak krwawienie, ból, świąd odbytu, inkontynencja, zaparcia), ale także o dietę, aktywność fizyczną, tryb życia, choroby współistniejące, stosowaną farmakoterapię (i in.). Szczególnie istotny element postępowania stanowi badanie proktologiczne, wykonywane z pełnym poszanowaniem prawa pacjenta do intymności, po przekazaniu dokładnych informacji na temat jego przebiegu.

Podczas badania proktologicznego najczęściej wykorzystywane są trzy pozycje (ułożenia pacjenta):

  • kolankowo-łokciowa
  • „ginekologiczna”
  • w pozycji Simsa (na lewym boku).

Badanie rozpoczyna oglądanie okolicy odbytu w dobrym oświetleniu. Na jego podstawie można stwierdzić nieprawidłowości w obrębie skóry krocza, ujścia zewnętrznego odbytu i przedsionka pochwy. Pacjentowi poleca się wykonanie próby Valsalvy (próby parcia), podczas której m.in. ocenia się stopień wypełniania żył brzegu odbytu, obserwuje wypadanie guzków wewnętrznych, wypadanie odbytu i odbytnicy.

Badanie palpacyjne (per rectum) – palcem przed odbyt – lekarz przeprowadza w jednorazowych rękawiczkach gumowych za pomocą palca wskazującego. W jego trakcie ocenie podlegają m.in. zwieracze odbytu (napięcie), okolica przedkrzyżowa, gruczoł krokowy (u mężczyzn), szyjka macicy (u kobiet). Zwraca się szczególną uwagę na obecność oporów patologicznych, bolesnych nacieków, krwawienia (krew na rękawiczce po wysunięciu palca).

Badanie per rectum umożliwia ocenę kanału odbytu (3-5 cm) i odbytnicy (do ok. 8 cm).

Elementem badania proktologicznego jest też ocena pachwin pod kątem obecności powiększonych, bolesnych węzłów chłonnych.

Szczegółowe badanie proktologiczne wymaga zastosowania również wzierników odbytniczych i sond. Wziernik rozwierający poszerza pole widzenia, umożliwiając ocenę guzków krwawniczych, szczelin i przetok w dalszych odcinkach odbytu.

·         Badania endoskopowe

Podstawowe postępowanie diagnostyczne kończy zwykle anoskopia i rektoskopia, czyli uwidocznienie końcowego odcinka przewodu pokarmowego za pomocą specjalnego wziernika.

Anoskopia (endoskopowe badanie dolnego odcinka przewodu pokarmowego) nie wymaga specjalnych przygotowań ze strony pacjenta. Badanie służy do oceny zaawansowania choroby hemoroidalnej; umożliwia wizualizację anodermy i kanału odbytu do głębokości 4 cm od brzegu odbytu. Poza tym na jego podstawie można stwierdzić i ocenić ewentualną obecność innych patologii, takich jak zmiany pourazowe, zakażenia, kłykciny, szczeliny odbytu, owrzodzenia oraz rak odbytu. Uwzględniając zaobserwowane cechy kliniczne, lekarz może pobrać materiał do oceny histopatologicznej.

Zobacz także: Szczelina odbytu – objawy i leczenie

Rektoskopia (aktualnie rzadziej wykonywana) stanowi użyteczne narzędzie do oceny odbytnicy oraz uzupełnianie badania anoskopowego. Przygotowanie do badania polega na wykonaniu wlewek doodbytniczych (ściśle według wskazań lekarza). Rektoskopia umożliwia ocenę zmian w kanale odbytu oraz ocenę śluzówki odbytnicy. Badanie wykorzystuje się m.in. w diagnostyce choroby Leśniowskiego-Crohna, zmian nowotworowych odbytnicy i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Badanie uzupełnia się pobraniem wycinka do oceny histopatologicznej.

Na podstawie wyników badań (i zebranego wywiadu) można zlecić wykonanie badań dodatkowych.

Krwawienie u pacjentów po 50. roku życia jest wskazaniem do wykonania kolonoskopii (na kolonoskopię należy kierować również pacjentów z tzw. grupy ryzyka, np. z dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku raka jelita grubego). U pacjentów spoza grupy ryzyka zaleca się wykonanie fiberosigmoidoskopii (FFS).

Kolonoskopia, uznana za złoty standard w ocenie zmian śluzówkowych dolnego odcinka przewodu pokarmowego, polega na wprowadzeniu kolonoskopu przez kanał odbytu do odbytnicy i okrężnicy. Umożliwia ocenę błony śluzowej jelita grubego oraz (w wielu przypadkach) również końcowego odcinka jelita krętego (należącego już do jelita cienkiego).

Fiberosigmoidoskopia umożliwia ocenę odbytnicy, esicy i fragmentu lewej połowy okrężnicy (najczęściej do 60 cm od kanału odbytu).

·         Diagnostyka różnicowa

Przed rozpoznaniem (postawieniem diagnozy: choroba hemoroidalna) należy wykluczyć inne możliwe patologie odbytu i odbytnicy, takie jak: szczelina odbytu (może powodować ból i krwawienie), ropień odbytu (silny ból odbytu), rzadziej wypadanie odbytu (ból podczas wypróżniania), a także stany zapalne i zakażenia tej okolicy anatomicznej (Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae, Herpes simplex).

Poza tym w rozpoznaniu różnicowym uwzględnia się również:

  • przetokę odbytu
  • kłykciny kończyste
  • polipy
  • guzy (łagodne i nowotworowe)
  • wypadanie odbytnicy
  • uszkodzenia pourazowe
  • zapalenie
  • chorobę Leśniowskiego-Crohna.

Choroba hemoroidalna – metody leczenia

Wskazaniem do leczenia jest objawowa choroba hemoroidalna.

Do metod terapeutycznych należą:

  • metody leczenia zachowawczego,
  • metody instrumentalne,
  • metody operacyjne.

Metody zachowawcze stosowane są zarówno w ramach leczenia podstawowego pierwszego rzutu (najczęściej w chorobie hemoroidalnej I stopnia, rzadziej stopnia II), jak i jako leczenie uzupełniające (po metodach instrumentalnych i operacyjnych). Leczenie zachowawcze obejmuje:

  • działania profilaktyczne, m.in. poradnictwo dietetyczne;
  • działania terapeutyczne, w tym leki poprawiające tonus żylny (zwiększające tonus, czyli napięcie, ścian żył), leki przeciwbólowe i przeciwzapalne.

Profilaktyka zaparć polega na:

  • stosowaniu diety bogatoresztkowej: zwiększaniu spożycia błonnika pokarmowego (do 20–30 g dziennie)
  • zwiększaniu regularnej aktywności fizycznej
  • unikaniu wstrzymywania wypróżnień i podejmowaniu codziennych prób wypróżnienia (15–20 minut, rano po śniadaniu, w spokojnej atmosferze)
  • odstawieniu leków nasilających zaparcia (tylko po konsultacji z lekarzem).

Jeśli metody niefarmakologiczne okazują się nieskuteczne, można skorzystać z (doraźnego) wsparcia farmakologicznego (np. leki osmotyczne: makrogole, laktuloza, glicerol).

Można ponadto łagodzić objawy miejscowe, stosując (krótkotrwale) doustne preparaty zawierające pochodne diosminy i rutyny oraz leki działające miejscowo (z lidokainą, hydrokortyzonem).

Pamiętajmy, że leczenie zachowawcze (z farmakoterapią) nie usuwa przyczyny choroby (może tylko zmniejszać objawy i zapobiegać niektórym powikłaniom).

Metody małoinwazyjnego leczenia żylaków odbytu – sposoby leczenia

Metody instrumentalne stosowane w leczeniu choroby hemoroidalnej, wykonywane są w warunkach ambulatoryjnych, zwykle bez znieczulenia (gdy to konieczne – w znieczuleniu miejscowym). Najczęściej wykorzystują anoskop – wziernik pozwalający uwidocznić końcową część odbytnicy i kanał odbytu. Wiele technik instrumentalnych ma na celu zmniejszenie i odpowiednie umocowanie splotów hemoroidalnych, z zachowaniem ich funkcji fizjologicznej.

Leczenie hemoroidów metodą Barrona„gumkowanie” hemoroidów

Leczenie hemoroidów metodą Barrona (rubber band ligation; RBL), zwane też „gumkowaniem” hemoroidów i zakładaniem gumowych podwiązek, jest aktualnie jedną z najczęściej stosowanych metod leczenia choroby hemoroidalnej II i III stopnia. Procedura jest skuteczna i związana ze stosunkowo niewielkim odsetkiem powikłań.

Metodę Barrona w latach 50. XX w. zaproponował Blaisdell; w 1963 r. James Barron udoskonalił ją i opisał na łamach American Journal of Surgery.

Do przeprowadzenia procedury (oprócz anoskopu) niezbędny jest specjalny cylindryczny ligator (czasem też ssak). Za pomocą ligatora na podstawę guzka zakładany jest gumowy pierścień.

Ligator umożliwia wessanie guzka do cylindrycznej tulejki i założenie (zsunięcie) gumowej podwiązki na podstawę guzka. Ucisk zamyka dopływ krwi do guzka krwawniczego i prowadzi do jego martwicy, samoistnej amputacji oraz wydalenia drogą naturalną. W procesie gojenia powstaje blizna (zwłóknienie), która przyczynia się do umocowania tkanki hemoroidalnej do podłoża.

Procedura jest bezbolesna (zabieg nie wymaga znieczulenia) i krótkotrwała. Przed wyjęciem anoskopu chirurg ocenia, czy umiejscowienie opaski/opasek jest prawidłowe oraz kontroluje błonę śluzową pod kątem obecności krwawienia. Kolejny zabieg zakładania podwiązek można przeprowadzić po ok. 2 tygodniach (podczas jednego zabiegu najczęściej zaopatruje się jedną kolumnę hemoroidalną, co pozwala uzyskać optymalne wyniki leczenia i zminimalizować ryzyko ewentualnych powikłań).

Skleroterapia hemoroidów

Skleroterapia hemoroidów należy do najczęściej stosowanych metod terapeutycznych. Metoda polega na iniekcji substancji obliterujących (za pomocą strzykawki z igłą) w podstawę guzka krwawniczego (podśluzówkowo). Wskazaniem do skleroterapii jest choroba hemoroidalna I i II stopnia oraz niektóre przypadki stopnia III.

Podczas zabiegu chirurg wprowadza anoskop; w trakcie wycofywania instrumentu identyfikuje guzki, następnie wprowadza wziernik ponownie w położenie umożliwiające podanie leku obliterującego. Najczęściej procedura jest bezbolesna, pacjent może odczuwać ocieplenie okolicy poddawanej leczeniu (pod koniec zabiegu). Po iniekcji może pojawić się uczucie pieczenia.

Skleroterapia jest niechirurgiczną, małoinwazyjną techniką, za pomocą której można uzyskać zatrzymanie krwawienia (hemostazę) na skutek zahamowania dopływu krwi do guzków krwawniczych oraz przytwierdzić guzki do podłoża (powyżej linii zębatej).

Zabieg może wymagać powtórzeń.

Ablacja falą radiową o wysokiej częstotliwości

Zabiegi z wykorzystaniem fali o częstotliwości radiowej są krótkotrwałe i wykonywane w niemal bezkrwawym polu. Na skutek działania wysokiej częstotliwości fal elektromagnetycznych (i energii cieplnej) dochodzi do uszkodzenia i zamknięcia tętniczo-żylnych połączeń splotu hemoroidalnego. Leczenie hemoroidów falą radiową to zabieg przeprowadzany w trybie ambulatoryjnym w znieczuleniu miejscowym – procedura nie wymaga znieczulenia ogólnego lub rdzeniowego (nie towarzyszy jej więc ryzyko powikłań typowych dla zabiegów klasycznych).

Metoda pozwala zminimalizować pozabiegowe dolegliwości bólowe i znacznie skrócić okres rekonwalescencji; cechuje ją dobry profil bezpieczeństwa, wysoka skuteczność oraz zadowalające wyniki leczenia. Najczęściej stosuje się ją w terapii choroby hemoroidalnej stopnia II i III. Celem zabiegów wykorzystujących fale o częstotliwości radiowej jest wytworzenie blizny mocującej (w wyniku działania wysokiej temperatury na guzek krwawniczy).

Zabieg wykonywany jest w ułożeniu pacjenta w pozycji bocznej Simsa (leżącej na lewym boku) lub kolankowo-łokciowej. Chirurg wprowadza nawilżony anoskop do kanału odbytu. Po podaniu środka znieczulającego miejscowo wprowadzana jest specjalna sonda emitująca fale radiowe. Koagulacja bipolarna (za pomocą powstałego efektu cieplnego) umożliwia dobrze kontrolowaną obliterację naczyń i retrakcję tkanki hemoroidalnej. Zabieg może wymagać powtórzeń (w kilkutygodniowych odstępach).

Laserowe usuwanie hemoroidów

Wskazaniem do laseroterapii jest choroba hemoroidalna stopnia II i III; najczęściej wykorzystuje się laser o długości fali 1470 nm (LHP). Zabieg zwykle wykonuje się w znieczuleniu ogólnym.

Laserowe usuwanie hemoroidów polega na wprowadzeniu wiązki lasera do poszerzonego guzka krwawniczego. Energia lasera obkurcza naczynie. Proces rekonwalescencji zwykle trwa kilka tygodni.

W piśmiennictwie procedury laserowe oceniane są jako metody bardzo skuteczne w leczeniu choroby hemoroidalnej (nawet w 90% – według niektórych źródeł).

Klej tkankowy Hemoff w leczeniu choroby hemoroidalnej

Klejenie hemoroidów klejem Hemoff należy do najnowszych, nietermicznych, małoinwazyjnych i bezbolesnych metod leczenia choroby hemoroidalnej. Zabieg polega na kontrolowanej aplikacji kleju tkankowego na bazie cyjanoakrylatu (przy pomocy strzykawki i zestawu wprowadzającego) do guzka krwawniczego.

Hemoff jest klejem polimerowym, w pełni bioabsorbowalnym środkiem przeznaczonym do embolizacji wewnątrzżylnej („sklejania” naczyń żylnych). Zamknięcie naczynia przebiega w procesie polimeryzacji; po podaniu środka i krótkim ucisku miejsca wkłucia dochodzi do lokalnej reakcji zapalnej śródbłonka żyły, obkurczenia ściany żyły i jej sklejenia (embolizacji).

Procedura jest krótka (trwa kilka-kilkanaście minut). Przeprowadza się ją z użyciem anoskopu; może być wykonywana w znieczuleniu miejscowym (najczęściej nie wymaga znieczulenia). Pacjent układa się w pozycji „ginekologicznej”; klej tkankowy (w niewielkiej ilości) dostarczany jest powyżej linii zębatej techniką „wsteczną” – w czasie wysuwania igły. Po podaniu substancji chirurg uciska miejsce podania. Klej tkankowy, po aplikacji do żyły zmienionej chorobowo, prowadzi do gwałtownego skurczu naczynia i jego sklejenia, a następnie do zwłóknienia żylaka. Zazwyczaj pacjent tuż po zabiegu może powrócić do zwyczajowej aktywności.

Hemoroidektomia – chirurgiczne wycięcie

Zaawansowana, nawracająca choroba hemoroidalna może wymagać leczenia operacyjnego – chirurgicznej hemoroidektomii (wycięcia guzków krwawniczych).

U pacjentów w dobrym stanie ogólnym (bez chorób współistniejących) hemoroidektomię można przeprowadzać w trybie chirurgii jednego dnia. Ból pooperacyjny można łagodzić środkami farmakologicznymi (według wskazań lekarza) i „nasiadówkami”. Utrzymujące się i narastające dolegliwości bólowe z towarzyszącą gorączką wymagają pilnej oceny lekarskiej (ze względu na ryzyko martwiczego zakażenia tkanek miękkich). Do powikłań klasycznych metod chirurgicznych należy też zatrzymanie moczu; w rzadkich przypadkach może wystąpić:

  • krwawienie,
  • infekcja,
  • inkontynencja.

Według szacunków metod operacyjnych wymaga tylko niewielki odsetek pacjentów – w ponad 90% przypadkach dobre wyniki leczenia można uzyskać za pomocą metod zachowawczych i instrumentalnych.

Leczenie hemoroidów – cena

Koszt leczenia choroby hemoroidalnej zależy od stopnia jej zaawansowania oraz metody terapeutycznej. Przed leczeniem zabiegowym niezbędna jest wizyta u proktologa i przeprowadzenie procesu diagnostycznego.

Ceny leczenia hemoroidów w naszych klinikach prezentują się następująco:

  • laserowe leczenie hemoroidów – od 800 zł
  • leczenie metodą Barrona („gumkowanie”) – od 200 zł
  • skleroterapia – od 400 zł
  • EVRF (falą o częstotliwości radiowej) – jeden guzek: 800 zł
  • klejenie hemoroidów Hemoff – 2500 zł.

Leczeniem hemoroidów w klinice Ars Estetica zajmuje się dr Bogumił Bednorz.

Umów się na wizytę
Wypełnij poniższy formularz aby umówić się na wizytę w naszej klinice.
Wybierz miasto
WrocławWarszawa
Zadzwoń lub napisz!
wsparcie
Zostaw wiadomość. Odpowiemy tak szybko jak to możliwe.
Przepraszamy, obecnie jesteśmy niedostępni. Zostaw wiadomość, odpowiemy najszybciej jak to możliwe.
Przedstaw się *
Wiadomość *